Wielerjargon: De bus

De Tour de France. Drie weken lang strooien commentatoren Herbert Dijkstra en Maarten Ducrot met woorden die op het eerste oog bedacht lijken. Ter plekke verzonnen. Maar het zijn wielertermen. De koers kent zijn eigen taal. Wat betekenen woorden als linkeballen, waaiers, mongolenwaaiers, chasse patate, stoempen en kwakjes?

Vandaag: de bus.

6658649123_1aeee0a023_z

 

Aan de voet van de berg smult de liefhebber. Een klim met een gemiddeld stijgingspercentage van acht procent, achttien lange kilometers. Gevalletje buitencategorie. Heerlijk!

Wat volgt is een combinatie van snokken, linkeballen, demarrages, en pokerspel. Kortom: koers. Het spel is op de wagen. Maar alleen weggelegd voor klimgeiten.

Daarachter is het los zand. Sprinters, waterdragers, knechten en gehavende mannen rijden als makke lammetjes naar boven. In hun eigen tempo. Zonder te forceren en de achterstand voor lief nemend. Die vervloekte berg kan ze gestolen worden.

Ze sparen krachten voor komende sprintetappes of de koek is simpelweg op. Te vermoeid, te veel valpartijen en gebutste ledematen. Ze zoeken elkaars gezelschap. Strijdend tegen de bezemwagen. Tegen tijdsoverschrijding en diskwalificatie.

Langzaam clusteren plukjes renners zich bij elkaar in kleine pelotonnetjes, ook wel bussen genoemd. Of in het Italiaans: gruppettos, aparte groepen. Hier gaat het niet om de knikkers, maar om overleven. ‘Samen is niet alleen’.

Iedere bus heeft uiteraard een buschauffeur. Een leider. Hij houdt de tijd in de gaten, bepaalt het tempo en ontfermt zich over renners die achterop raken. En wie linkebalt, spreekt hij streng toe.

Het aantal buspassagiers stijgt. Meer en meer renners worden gelost op de klim. Ze zakken terug naar het achterveld. In genade aangenomen door de bus waar solidariteit heerst.

Ervaren busreizigers spreken over een lekker dagje in de bus. Maar voor sommige nieuwelingen is het een belediging, gênant. Gevallen klassementsrenners horen daar niet thuis, vinden ze. Maar ze konden het moordende tempo niet bijbenen en stonden geparkeerd. Surplace op de klim.

Soms spant het erom of de tijdslimiet wordt gehaald. Maar wanneer veel buspassagiers buiten de tijd vallen, toont de Tourdirectie zich vaak coulant. Anders is de spoeling wel erg dun voor volgende etappes.

Eindelijk dan. De eindstreep is in zicht. Maar dit is slechts het begin, de eerste Alpenetappe. De buschauffeur kijkt naar één van zijn passagiers. ‘Morgen weer?’

‘Morgen weer.’

 

 

Foto: Anders

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>